Wednesday, 11 February 2015

आय लॉस्ट माय लव्ह इन बगदाद

जून ते ऑगस्ट, २००५
न्यूयॉर्क शहर

मी इराकला जायचं आहे हे मला समजण्याच्या दोन दिवस आधी मला अ‍ॅन्डी भेटली. मी माझ्या संपादकांना मला तिकडे पाठवायला सांगत होतो त्याला वर्ष होऊन गेलं होतं. सुरुवातीला तर ते अक्षरश: हसले होते. न्यूजवीक मासिकाच्या लोकांमध्ये आम्हा वार्ताहरांचे प्रमुख मार्क्स मॅब्रीचं हसणं ही प्रसिद्ध गोष्ट आहे. ते मोठमोठ्यानं हसत हॉलच्या या टोकापासून त्या टोकापर्यंत गेले. मला तोफेच्या तोंडी जायची हौस आलीय हा आमच्या परराष्ट्र संपादकांना एक विनोदच वाटत होता. पण मी माझ्या मागणीला चिकटून राहिलो. सरतेशेवटी मार्क्स म्हणाले, की माझी फारच इच्छा असली तर मला जरूर ते सुरक्षा प्रशिक्षण देण्यास पाठवतील. तीन महिन्यांनंतर मे २००५ मध्ये व्हर्जिनिया प्रांताच्या अंतर्भागात एकेई नावाच्या एका खासगी सुरक्षा कंपनीनं चालवलेला प्रशिक्षणाचा कोर्स मी पूर्ण केला.

एक आठवड्याच्या त्या कोर्समध्ये आणखी सुमारे पंधरा पत्रकार होते. बहुतेक सर्व वृत्तसंस्था जेथे लढाई चालू असेल तेथे स्टाफवरच्या माणसाला पाठवण्यापूर्वी त्याला हे प्रशिक्षण घेण्यास पाठवत. त्यातल्या महत्त्वाच्या गोष्टी मला आठवतात,  तुम्ही चुकून एखाद्या सुरुंग लावलेल्या परिसरात शिरलात, तर मोठ्यानं ‘‘थांबा!  सुरुंग आहेत!’’ असं ओरडायचं, मग जागच्या जागी उभं राहायचं, मग गुडघ्यांवर बसायचं आणि तुमच्या पेननं किंवा जवळ एखादी काडी, काठी काहीही असेल तर ती घेऊन रांगत पुढे जायचं किंवा पाठीमागे जायचं. जाता जाता तुमच्या समोरची जमीन पेन किंवा काडीनं हलक्या हातानं उकरत जायचं. दुसरी महत्त्वाची गोष्ट म्हणजे कोणी तुम्हाला पळवून नेत नाही याची काळजी घ्यायची. पण तरी तसे झालेच, तर सकारात्मक वृत्ती ठेवायची. चेचेन्यामधल्या एका माणसाची व्हिडीओ आम्ही बघितली होती. त्याची बोटे एकेक करून कापली आणि पोस्टानं त्याच्या कुटुंबीयांना ती पाठवली गेली. त्याची सकारात्मक वृत्ती तो टिकवून ठेवू शकला नाही आणि पुढे एकही बोट शिल्लक राहिले नाही तेव्हा त्याला मारून टाकण्यात आले. तिसरी एक सामान्यपणे कोठेही लक्षात ठेवण्याची सूचना अशी होती, की खूप रक्त वाहत असेल तर ते थांबवण्याचा उत्तम मार्ग म्हणजे जखमी भागाच्या वरच्या बाजूला अगदी घट्ट पट्टा बांधणे. 

प्रशिक्षणाचा कोर्स झाला, तरी न्यूजवीकचे लोक मला खरोखरीच इराकला पाठवणार आहेत की नाही हे मला माहीत नव्हते. म्हणून रिपोर्टिंगचा इतरही अनुभव मिळवण्यासाठी मी थोडेफार स्वतंत्र फुटकळ लेखनही करीत होतो.त्यात टोपणनाव घेऊन एका वेबसाइटवर न्यूयॉर्कमधल्या बारीकसारीक घडामोडी लिहीत होतो. त्यामध्ये जून महिन्यात मला जेरी स्प्रिंगरची मुलाखत घेण्याचे काम देण्यात आले होते. स्प्रिंगरचा नवा रेडिओ प्रोग्रॅम सुरू होत असल्याच्या निमित्ताने एअर अमेरिका रेडिओ पार्टी देणार होती. त्या पार्टीला जायला मला आवडेल का? असं संपादकांनी दुपारी फोन करून मला विचारलं. खरं म्हणजे मला जायची इच्छा नव्हती. पण मी होकार दिला. मी एफ ट्रेन पकडून सत्तावन्न नंबरच्या रस्त्यावर पोहोचलो आणि तेथून चालत ‘रोझा मोक्सिकानो’ या रेस्टॉरंटमध्ये आलो. जेथे ही पार्टी होणार होती. एअर अमेरिकेच्या दोन प्रसिद्धीविषयक काम करणाऱ्यांपैकी एक अ‍ॅन्डी होती आणि या कार्यक्रमाच्या आयोजनाचे व यजमान म्हणून करण्याचे काम तिने करायचे होते. मला दिलेले आमंत्रण रद्द करावे असा विचार, तिच्या व तिच्या सहकाऱ्यांच्या मनात एकदा आला होता. मुळात माझ्या त्या गॉसिप वेबसाइटने प्रोग्रॅम सुरू होत असल्याबद्दल लिहावे की नाही याबद्दलही ते साशंक होते. पण मग त्यांनी ठरवले, की विरोध दर्शवल्यास परिस्थिती आणखी वाईट होऊ शकली असती.

मी आत शिरल्या शिरल्या ‘‘मायकेल होस्टंग्ज येऊन पोहोचला आहे.’’ असे एका प्रशिक्षणार्थीने अ‍ॅन्डीला जाऊन सांगितलं. त्याला माझ्या येण्यावर लक्ष ठेवायलाच सांगितलं होतं. एका टेबलापाशी नॅचोज् (कॉर्नफ्लॉवरच्या वर चीज इत्यादी घातलेला चपटा लहान नाश्त्याचा पदार्थ) आणि ‘गुआकामोल’ (शिजवून कुस्करून मसाला घातलेले अ‍ॅव्हाकाडो हे फळ) देत होते, तेथे मी उभा होतो. तेथे अ‍ॅन्डी आली. मी माझी ओळख करून दिली आणि मी स्प्रिंगरची मुलाखत घ्यायला आलो आहे असे सांगितले. मला आठवतं, त्या क्षणीच मला वाटलं होतं की, ती खूप गोड दिसत होती.

अ‍ॅन्डीनं स्प्रिंगरशी माझी ओळख करून दिली. मी त्याला पाच-सहा प्रश्न विचारले. त्यानं एकही विवादास्पद किंवा धक्कादायक विधान न केल्यानं माझा जरा विरसच झाला. मुलाखत संपल्यावर मी अ‍ॅन्डीशी आणखी पंधरा-वीस मिनिटं बोललो. गप्पाटप्पांचा स्तंभ लिहिणाऱ्या माणसांबरोबर तिला बोलताना बघून तिच्या सहकाऱ्यांना धक्काच बसला. मी भर देऊन सांगितलं, की मी खरं म्हणजे ‘न्यूजवीक’साठी काम करीत होतो आणि हे ‘गप्पाटप्पांचं काम’ आपलं मजा म्हणून करीत होतो. ‘‘मी जास्त करून खऱ्या, देण्यासारख्या बातम्या देण्याचंच काम फक्त करतो–
’’ असं मी सांगितलं.
‘‘ते तुमच्याजवळचं नोटबुक तर अगदी स्पेशल दिसतंय!’’ ती म्हणाली.
माझ्या मागच्या खिशातून बाहेर डोकावणारं ते स्पायरल बाउन्ड, स्पेशल रिपोर्टरसाठीचं नोटबुक होतं.
‘‘आपण दुसऱ्या महायुद्धाच्या बातम्या वगैरे देतोय, असं वाटतंय की काय तुम्हाला? नाही, म्हणजे तुम्ही त्या ‘न्यूजी’ चित्रपटातले आहात असं तुम्हाला वाटत असेल. तुमची ‘फेडोरा’ (दुसऱ्या महायुद्धाच्या काळातली एक तऱ्हेची हॅट) घरी ठेवून आलात का?’’

त्या थट्टेखोर बोलण्याला एक धार होती. माझ्या लक्षात आलं, की तिच्या मते मी स्वत:ला ‘विशेष कोणीतरी’ समजत होतो आणि तिला माझा नक्षा थोडासा उतरवायचा होता.

मी तिच्या चेहऱ्याकडे बघितलं. सोनेरी केस तिच्या हनुवटीच्या खालपर्यंत येत होते. नाक अपरं होतं आणि डोळे निळे होते. थोडेसे फ्रेकल्स होते. (त्वचेवर अगदी बारीक तपकिरी ठिपके) या मुलीशी खूप दाट मैत्री करायला आवडेल, तिला पाहताक्षणी मला असं वाटलं.

मी तिचं कार्ड मागितलं. तिनं म्हटलं की, तिच्याजवळ तिचं कार्ड नव्हतं– जी थाप होती– कारण तिला तिचं नाव त्या गप्पाटप्पांच्या वेबसाइटवर यायला नको होतं. निघण्यापूर्वी तिच्यावर छाप टाकायला मी सांगितलं, की मी माझ्या एका मैत्रिणीला निरोपाची पार्टी होती तिकडे चाललो होतो. मी सुरक्षा प्रशिक्षणासाठी ट्रेनिंगला गेलो होतो तिथे तीही होती आणि आता इराकला निघाली होती.स्प्रिंगरची मुलाखत लिहून काढून पाठवून दिली. लिहायला मिळालेली माहिती फारशी नव्हतीच. खरं म्हणजे गप्पाटप्पा टाइप हलकंफुलकं लिहिण्याच्या मन:स्थितीतही मी नव्हतो. गेले काही महिने मी त्यांच्याबरोबर काम करीत होतो, पण तशा पद्धतीचं निरर्थक वायफळ काहीतरी लिहिण्यात मला आता रुची राहिली नव्हती.स्प्रिंगरची मुलाखत हा त्या वेबसाइटवरचा कदाचित अत्यंत कंटाळवाणा आणि निरर्थक लेख झाला असेल. कदाचित योगायोग असेल किंवा समजून उमजून असेल, पण एअर अमेरिकातले अ‍ॅन्डीचे सहकारी तिला चिडवायचे, की तो लेख हा ‘अ‍ॅन्डीला पाठवलेल्या व्हॅलेन्टाईन’सारखा होता. ज्या दिवशी तो लेख वेबसाइटवर आला त्या दिवशी मला अ‍ॅन्डीची ई-मेल आली, की मला भेटून तिला आनंद झाला होता. मी लगेच मेल पाठवली : 

‘‘म्हणजे काय? ाqस्प्रंगरवरच्या लेखाबद्दल काहीच नाही?’’ तिनं लगेच उत्तर पाठवलं की, म्हणजे त्याबद्दल तिनं स्तुती करावी अशी माझी अपेक्षा होती. मी कळवलं की, तिचं अगदी बरोबर होतं आणि असंही सुचवलं की, आपण लंचला कुठेतरी बरोबर जाऊ या. आमच्या पहिल्या ‘डेट’च्या दिवशी बगदादहून मला स्कॉट जॉन्सनचा फोन आला.

‘‘हाय माइक, स्कॉट बोलतोय.’’
‘‘हाय स्कॉट, काय कसं चाललंय?’’
सॅटेलाइट फोन कनेक्शन असल्यामुळे आणि स्कॉट नेहमीच हळू आवाजात आणि संथगतीनं बोलायचा, त्यामुळे मधे मधे खंड पडायचा.
‘‘माझी ई-मेल मिळाली?’’
‘‘कुठली ई-मेल?’’
‘‘या उन्हाळ्यात बगदादला यायला मोकळा आहेस का तू?’’
मी याबद्दल त्याच्यासारखं शांत राहण्याचा प्रयत्न केला आणि म्हटलं, ‘‘हो, नक्कीच! काहीच अडचण नाही.’’
मी फोन खाली ठेवला. विश्वास बसत नव्हता. ते खरंच होणार होतं! मला ते मोठ्यानं कोणाला तरी सांगायचं होतं. मी माझ्या केबिनमधून उठलो आणि जॅकच्या– माझ्या मित्राच्या ऑफिसमध्ये गेलो आणि म्हटलं, ‘‘यार! मला इराकला पाठवतायत हे लोक!’’

मी आमची पहिली ‘डेट’ म्हटलंय खरं, पण ती खरंच ‘डेट’ होती का, हा जरा प्रश्नच आहे. मी अ‍ॅन्डीला न्यूजवीकच्या ऑफिसच्या समोरच्या ‘ब्रुकालिन डाइनर’मध्ये लंचला बोलावलं, ‘एअर अमेरिका’बद्दल बोलायला. आढेवेढे घेत तिनं शेवटी कबूल तर केलं. तिला वाटलं कामाचं बोलायचं असेल, पण माझा इरादा कामाबद्दल बोलण्याचा मुळीच नव्हता. एवढंच नव्हे तर मी आधीच जेवूनही घेतलं होतं.

ती ‘डाइनर’च्या दारातून बाहेर पडत होती तेव्हा मी पोहोचलो. 
‘‘सॉरी, मला उशीर झाला.’’
‘‘मी परत जायलाच निघत होते.’’
आम्ही कोपऱ्यातल्या बूथमध्ये बसलो. माझं जेवण झालं होतं, हे मी अ‍ॅन्डीला सांगितलं, तेव्हा मी वेडपट, मूर्ख माणूस आहे अशा चेहऱ्यानं तिनं माझ्याकडे बघितलं. ‘‘जेवण झाल्यावर जेवायला कोण जातं?’’ मी यावर धड काही उत्तर देऊ शकलो नाही म्हणून मग मी म्हटलं की, तिथे मिल्कशेक्स खूप छान मिळतात. मी व्हॅनिला मिल्कशेक मागवला आणि तिनं चॉकलेट मिल्कशेक. मी स्वत:ला मनाशी शांत राहायला सांगत राहिलो. तिला मी बगदादला जाणार आहे, हे निदान ‘लंच’ अर्धा संपेपर्यंत तरी सांगणार नव्हतो. पण पाच सेकंदांनंतर मी म्हटलं, ‘‘मी बगदादला जातोय.’’ तिच्यावर फारशी छाप पडल्यासारखं वाटलं नाही. ती म्हणाली, पुढच्या महिन्यात ती इंग्लंडला ‘लाईव्ह-८’ कॉन्सर्ट बघायला जाणार होती. ‘‘लाईव्ह-८ म्हणजे काय आहे हे तुला माहीत नसेल ना? का आहे?’’

‘‘अर्थात आहे.’’ मी थाप मारली.
तिनं तिथे कुठले कुठले बॅन्डस असतील ते सांगितलं– ‘‘कोल्ड प्ले, स्नो पेट्रोल, यू२.’’
‘‘स्नो पेट्रोल,’’ मी म्हटलं, ‘‘द आयरिश इन्डी बॅन्ड.’’ मला एवढं माहीत होतं. कारण त्या बॅन्डमधल्या एकानं त्यांच्या बॅन्डबद्दल आंतरराष्ट्रीय मासिकांमध्ये काही आठवड्यांपूर्वी लिहिलं होतं.
‘‘ते आयरिश नाहीत, स्कॉटिश आहेत.’’
‘‘नाही. मी पैजेवर सांगतो की, ते आयरिश आहेत.’’
पैज म्हणून आम्ही शेकहँड केला.
आमचा लंच जवळजवळ दोन तास चालला आणि तेवढ्या वेळात मी तिच्या वाढदिवसाच्या पार्टीला स्वत:ला आमंत्रण मिळवून घेतलं. योगायोगानं पार्टी लोअर साइडवरच्या माझ्या अपार्टमेंटच्या रस्त्यावरच होती. तिचं लहानपण ओहायोमधल्या पेरी गावात गेलं होतं. त्या गावातच अणुशक्ती-विद्युतगृह होतं आणि अ‍ॅन्डीचं म्हणणं होतं, की तिच्याकडे ठोस पुरावा नसला, तरी तिला वाटत होतं, की त्या प्रकल्पामुळे गावातले लोक सारखे आजारी पडायचे. ती भावंडांमध्ये मधली आणि त्यामुळे उपेक्षित होती. हा माझा अंदाज खरा ठरला आणि दुसरा अंदाज तिच्या मधल्या नावाबद्दलचा! (ख्रिश्चन लोकांमध्ये बरेचदा दोन नावं ठेवली जातात. त्यातलं पहिलं नाव वापरात राहतं.) दुसऱ्या प्रयत्नाला बरोबर ठरला, की ते नाव सूझॅन होतं. तिला जॉर्ज डब्ल्यू बुश आवडायचा नाही आणि कटकारस्थानांचं तिला कौतुक वाटायचं. त्याच्या वडिलांच्या वाटचा सूड घ्यायला बुशनं इराकवर हल्ला केला, असं तिचं ठाम मत होतं. मी सहानुभूतीपूर्वक मान डोलावली, कारण तिची मतं अगदी ठाम होती. पण राजकारणाकडे बघण्याचा तिचा दृष्टिकोन जरा भोळाभाबडा होता. तिच्या दृष्टीने जगात चांगलं किंवा वाईट, लाचखाऊ आणि शुद्ध मनाचे, असे लोक होते आणि तिला चांगल्या गोष्टींची पुरस्कर्ती व्हायचं होतं. मी कोणाला मत दिलं, असं तिनं विचारलं.

‘‘मी? कॅनडाचे प्राइम मिनिस्टर डिफेनबेकर यांच्या शब्दांत सांगायचं, तर ‘‘डिअर सर, मी मतदान कोणाला करतो हे फक्त मला आणि देवाला ठाऊक असतं.’’

‘‘बापरे! तू रिपब्लिकन आहेस?’’ तिनं विचारलं, ‘‘२००४ मध्ये बुश क्लृप्त्या करून निवडणूक जिंकला तेव्हा तू कोणाला मत दिलंस? ओहायोमध्ये त्यानं तसंच केलं, माहीत आहे?’’

तिनं माझ्याविषयी तिच्या मित्रमैत्रिणींना सांगितलं आणि मी माझ्या. तिची एक मैत्रीण म्हणाली, ‘‘मी लढाईला चाललोय वगैरे ‘पर्लहार्बर’ टाइप नाट्यानं तो तुझ्यावर छाप नाही ना पाडत आहे एवढं बघ.’’
तिच्या वाढदिवसाच्या पार्टीचे दोन फोटो आहेत. एकाला ती व्हाडेर फोटो म्हणाली. म्हणजे मी त्याच्यात मानभावीपणानं हसतोय म्हणून माझ्या स्वभावातली दुष्ट बाजू कळून येतेय. दुसऱ्या फोटोत तिनं दोन्ही हात माझ्याभोवती टाकले आहेत आणि तिचं डोकं माझ्या खांद्यावर आहे. पार्टीतल्या दुसऱ्या एकानं मला विचारलं की, ती माझी खास मैत्रीण आहे का? मी ‘नाही’ म्हटलं तेव्हा तो म्हणाला, ‘‘ती तशी वागतेय तर खरी.’’

दुसऱ्या दिवशी तिला फोन करून मी विचारलं, की ‘‘आपण रात्री जेवायला एकत्र केव्हा जायचं ठरलं?’’
‘‘रात्री जेवायला?’’
‘‘तुझ्या वाढदिवसाच्या पार्टीच्या वेळी तू मला तसं वचन दिलंस.’’
‘‘मी वचन दिलं?’’

‘‘हो! तुला आठवत नाही? तू त्या दिवशी जरा जास्त ड्रिंक घेतलं होतंस. मला ठाऊक आहे की, तू क्वचितच पितेस.’’ (जेवणाबद्दल असं काही बोलणं झालंच नव्हतं, पण मला वाटलं तिला अगदी शंभर टक्के काय बोलणं झालं ते सगळं आठवत नसेल, म्हणून ‘तू असं वचन दिलं होतंस’ असं सांगून चान्स घेतला!)

रविवारी रात्री लोअर ईस्ट साइडला आम्ही जेवायला गेलो. क्लिंट क्लिन्टन आणि रिव्हिन्गटनच्या कोपऱ्यावरचं ‘एलियास’ रेस्टॉरंट होतं ते. आम्ही आत गेल्याबरोबर ती म्हणाली, ‘‘हे तुझं ‘डेट’ रेस्टॉरंट आहे, होय ना? तुझ्या सगळ्या मैत्रिणींना तू इथे आणतोस.’’
‘‘कुठल्या मैत्रिणी? मुळीच नाही.’’ 

खरं म्हणजे तिचं बरोबर होतं. यापूर्वी मी तीन मुलींना ‘डेट’साठी इथे आणलं होतं. त्या दिवसांत लोअर ईस्ट साइड बकाल तऱ्हेचं शनेबल होऊ लागलं होतं.

खूप घट्ट, कमरेखाली जीन्स घालणाऱ्या लोकांची बारमध्ये गर्दी असायची आणि पहाटे पाच वाजेपर्यंत लोक तेथे असत. अ‍ॅलन स्ट्रीटवरच्या माझ्या अपार्टमेंटच्या बाहेरच्या रस्त्यांवर ग्लासेस फु टणे, नशेत आरडाओरडा करणे या गोष्टींचा खूप आवाज यायचा. फेशनेबल विस्कटलेले केस आणि घट्ट काळ्या जीन्स घातलेले स्त्री-पुरुष ड्रग्ज घेत, ड्रिंक्स घेत आणि आणखी ड्रग्ज घेत असत. जेवण झाल्यावर आपण माझ्या अपार्टमेंटवर जाऊ असं मी तिला पटवून दिलं. एनबीएच्या फायनल्स चालू होत्या आणि तिला स्पोर्ट्सची आवड आहे हे मला ठाऊक होतं. मी ऑनलाइन स्पोर्ट्स गॅम्बलिंग करतो आणि दोनशे डॉलर्स हरलो होतो असं मी तिला सांगितलं. ती माझ्याबरोबर माझ्या अपार्टमेंटवर आली. माझ्या खोलीत एक फ्यूटॉन बेड होतं. टेबलावर बिनकामाची पत्रं,
कागद, सुटे पैसे यांचा ढीग होता. एक कॉम्प्युटर होता, आणखी एक खुर्ची होती आणि मोठा स्क्रीन असलेला टीव्ही होता. जमिनीलगतचा मंद प्रकाश पाडणारा एक दिवा मी लावला आणि एक सुगंधी मेणबत्ती लावली. मग टीव्हीवर मॅच चालू असलेले चॅनेल लावले. ती गोंधळून माझ्याकडे बघायला लागली. 

‘‘तू बेडवर बसू शकतेस.’’ मी म्हटलं आणि मीही बेडवर बसलो.
ती जागची हलली नाही.
‘‘ये, इथे बस माझ्याजवळ.’’
ती जरा घुटमळत माझ्याजवळ आली आणि बेडवर बसली. मी तिच्या खांद्याभोवती हात टाकायचा प्रयत्न केला.
ती ताडकन उठून उभी राहिली.
‘‘काय करतोयस तू?’’
‘‘अं? मी तुझं चुंबन घ्यायचा प्रयत्न करतोय. तुला काय वाटलं, मी काय करतोय?’’
‘‘तुला काय वाटलं? तू सहज माझं चुंबन घेऊ शकतोस?’’
‘‘माझ्याबरोबर माझ्या अपार्टमेंटवर आलीस तू.’’
‘‘तू म्हणालास, आपण टीव्हीवर मॅच बघू या.’’
‘‘बरं ठीक आहे, मॅच बघ.’’
‘‘नाही, मी आत्ताच्या आत्ता परत जाते आहे.’’
‘‘तू चालली आहेस? कमाल आहे! म्हणजे तू माझ्या अपार्टमेंटवर येतेस, मी तुझं चुंबन घेऊ बघतो आणि तुला धक्का बसतो?’’
‘‘हे बरं नाही.’’
‘‘ठीक आहे. तसं असेल, तर तू जाऊ शकतेस.’’
‘‘तू हे असं करतोस? मुलींना इथे आणतोस आणि त्या तुझ्याशी प्रेमाचे चाळे करू लागतात?’’
‘‘होय! ‘डेट’ कशासाठी करायचं मग?’’
मी वैतागलो होतो आणि मला अवघडल्यासारखंही झालं होतं. मला वाटलं होतं तिचं न् माझं जमेल; पण तिच्या नीतिमत्तेच्या कल्पनांनी मला ओशाळल्यासारखं झालं. मूर्खासारखं वाटलं म्हणून मी तसं वाटणं झाकायला तोऱ्यानं म्हटलं, ‘‘म्हणजे तू मला झिडकारते आहेस? मग तू गेलीस तर तेच बरं.’’

ती बेडवर बसली.

‘‘ही पहिली डेट आहे आपली. पहिल्या डेटवर असं वागतं कोणी?’’
‘‘खरं म्हणजे ही तिसरी डेट आहे. एकदा आपण मिल्कशेक्स प्यालो, मग तुझ्या वाढदिवसाची पार्टी–’’
‘‘हीच पहिली डेट आहे.’’
‘‘मला वाटलं तू निघून जाणार होतीस?’’
‘‘मी जावं अशी इच्छा आहे का तुझी?’’
‘‘तुला जे करायचं असेल ते कर. पण उघड आहे की, तू जावंस असं मला वाटत नाहीये.’’
टीव्हीवरची गेम सुरू झाली.
‘‘मला वाटतं मी आणखी वीस डॉलर्स हरणार आहे.’’ मी म्हणालो.
तिनं नुसतं माझ्याकडे बघितलं.

हळूहळू आम्ही शांत झालो. मग मी बोलू लागलो. तिला दिलासा वाटेल अशा स्वरात साध्या गप्पा मारत शेवटी मी तिच्याजवळ सरकलो. तिचा हात हातात घेऊन हळुवारपणे बोलत राहिलो आणि तिला सांगितलं, की अस्वस्थ वाटल्याने ती निघून गेली तरी मी रागावणार नाही. सगळं काही हळूहळू होऊ द्यावं हे मी समजू शकतो, तेव्हा प्लीज, तिची थांबायची इच्छा नसेल, तर मी समजू शकतो.

मग मी पुढे वाकलो आणि तिचं चुंबन घेतलं. तिनंही प्रतिसाद दिला.

No comments:

Post a Comment